Zes weken lang zijn we intensief aan het swappen, bloggen en skypen geweest; in New York en in Amsterdam. We waren eigenlijk nog niet klaar. Ik voelde me leeg en moe toen hij eenmaal langs de douane heen verdween.

Mijn herfstvakantie begint nu. Dan kan ik heerlijk lezen, dromen en rustig nadenken. Over een mogelijke uitwisseling met kinderen uit New York en Amsterdam. 

Het zou prachtig zijn als onze leerlingen het vergeten en ontbrekende hoofdstuk uit de geschiedenisboeken zouden gaan schrijven.   

Over Amsterdam en het VOC, over kapitein Henri Hudson en zijn schip de Halve Maen, over de ontdekkingstocht naar het westen en het vinden van het eiland Manna Hatta, en over de eerste bewoners van de tolerante, multiculturele kolonie Nieuw Amsterdam. De VOC-kolonie die door de Engelsen later New York genoemd wordt. 

Ja en dan gaan de kinderen dat hoofdstuk schrijven, met hulp van Geert Mak en Russell Shorto!

Michael drinkt zijn koffie met melk en suiker. Van mij krijgt hij een paar bastognekoekjes uit de koektrommel.

Ook deze ochtend is er weer een hap uit één van de portiekflats verdwenen.  Ik vind de schilderingen die heel even zichtbaar zijn op de muren erg leuk. Het maakt me eerst vrolijk maar ook een beetje verdrietig als het ’s middags al niet meer zichtbaar is.

Vandaag is de laatste dag van de kinderboekenweek. Tien dagen zijn de kinderen op school met boeken over eten in de weer geweest.

Er waren verschillende presentaties van kinderen in het speellokaal.

Juffrouw Marjolein liet in een lesje zien hoe we op de Amstelmeerschool de woordenschat van onze leerlingen vergroten. Zij semantiseerde het woordcluster Afwas met behulp van de drie uitjes (uitbeelden, uitleggen en uitbreiden).

Michael skypte vlak voor het einde van onze dag (15.15 uur Amsterdam en 9.15 uur in New York) met zijn eigen klas in Manhattan.

Fantastisch om te zien hoe krachtig goed ingeoefende klassenregels zijn. Het was even wat rumoerig in Manhattan. Michael telde met zijn vingers (zonder praten!) af van 4 naar 0. En het was stil in zijn klas aan de andere kant van de oceaan.

Aan het eind van de les vraagt de juf aan de kinderen of ze zich nog enkele van de geleerde woorden kunnen herinneren. De kinderen doen maar wat graag mee.

Second Video

Naderhand introduceert de juf een poster met nieuwe woorden. Het belangrijkste woord bevindt zich in een ballon, met alle gerelateerde woorden eromheen.

Third Video

Na de les vertelde Alex me over de theoretische achtergrond van deze methode en hoe ze in alle klassen van zijn school wordt toegepast. Terwijl ik door de school liep, werd dit mij erg duidelijk. In alle klassen hangen meerdere posters om de woordenschat mee uit te bereiden.

Gedurende mijn vlucht naar Amsterdam ben ik begonnen in het boek Explorers, Fortunes and Love Letters: A Window on New Netherland. Ik was aangenaam verrast toen ik erachter kwam dat het eerste essay door Russell Shorto was geschreven.

In dit essay, praat Shortoover hoe hij zo geinteresseerd is geraakt in ‘New Netherland’. Hij heeft het ook over zijn huidige werk in het Nederlands Indië Huis en over het speeltuintje achter het gebouw waar zijn kunderen spelen wanneer ze zich wat vervelen. Hieronder staan foto’s van het gebouw en het speeltuintje:

Ik arriveerde voor het begin van de lessen dus ik kon me bij de leraren voegen die in de personeelskantine zaten. Er was net genoeg tijd om even een kopje koffie te drinken met Eveline, de lerares van Groep 5. Met haar zou ik het grootste gedeelte van de dag gaan doorbrengen. Zodra haar 33 leerlingen de klas binnenstroomden, viel het me op dat de samenstelling van de groep sterk leek op de groep van P.S. 89.

De kinderen gingen zitten en Eveline stelde me voor aan haar klas. Ze hadden heel wat vragen over New York. Ik beantwoordde een paar vragen direct, en de rest wat later toen ik ze wat plaatjes liet zien van New York. Er was ook een leerling die vloeiend Engels sprak. Hij bood aan om mijn vertaler te zijn als ik één nodig had.

We begonnen met rekenen en het viel me op dat de kinderen allemaal hun boeken pakten. Ik vroeg Eveline of alle vakken lesboeken gebruikten. Ze antwoordde dat de meeste vakken inderdaad met lesboeken werkten.

De rekenles begon met een kort voorbeeld van hoe je moest beginnen (kinderen kwamen naar het SmartBoard toe om manieren te laten zien waarop je een optelsom kon maken). Daarna moesten de leerlingen één pagina in hun werkboek maken en twee pagina’s uit hun tekstboeken lezen.

Ik had later op de ochtend nog even de gelegenheid om met meneer de Witt te praten. Ik vertelde hem eerst wat ik allemaal had gezien, en wat ik dacht dat er allemaal goed was aan de Kramerschool. Elke klas was strak georganiseerd en de kinderen leken een duidelijk beeld te hebben van wat ze moesten doen. Toen ik even bij een lagere klas zat, was er een kind van vijf jaar die mij in detail uitlegde hoe het systeem van keuzetijd werkte, wat ze mochten kiezen en hoeveel kinderen er voor die activiteit konden kiezen (ze sprak Engels).

Hieronder staat een foto van het ‘keuzetijd’ bord. De bovenste rij geeft het rooster voor de dag aan. De foto’s eronder zijn de keuzes en elke stip staat voor het aantal kinderen dat mee kan doen aan die activiteit.

Ik dacht direct dat dit zoiets zou kunnen zijn als ons Sociale Studie programma en legde één van de vakken hierin uit aan meneer de Witt. Ik benadrukte dat er echter geen boek voor de leraren bij betrokken is, en dat alle leraren samen lessen moesten maken op basis van wat er geleerd moet worden en de interesses van de kinderen.

Hij herhaalde dat het programma is gebaseerd op boeken, en dat het geen programma is op projectbasis. Hij zei dat de leerlingen van de Kramerschool aardrijkskunde, geschiedenis, schrijven enz. studeren als onafhankelijke stukken van het curriculum. Meneer de Witt heeft 40 jaar ervaring, en van deze ervaring heeft hij geleerd dat op deze manier er meer verantwoording kan worden afgelegd. Hij weet precies wat er elk jaar wordt gegeven en kan erop vertrouwen dat er geen lacunae in het leerproces van de leerlingen zitten.

Ik begrijp zeker zijn punt, maar ik moet toegeven dat ik zelf het meest enthousiast word van het ontdekken van nieuwe manieren om informatie over te dragen aan mijn leerlingen. Een voorbeeld hiervan: ik vind het ontzettend leuk om uit te zoeken hoe ik leerlingen kan leren om aardrijkskunde te gebruiken om meer over geschiedenis te leren.

Het was voor Michael en mij heel vertrouwd om Ilona, Hille, Alexandra, Isabelle, Leo en Khoi weer te zien. We bespraken een mogelijke wandeling in de Kennemerduinen bij Jowien en een onmogelijke internationale reunie met de Amerikanen op Ijsland.

Het café is het oude kantoor van de machinefabriek van Hendrik Jonker. Achter de toog hangt een glas-in-lood-raam met oude afbeeldingen. Die afbeeldingen maakten onze fantasie los.

Jan Bicker

We weten, na een paar bier, bijna zeker dat een oud familielid van Jonker met een schip van de bootbouwer Jan Bicker in 1647 mee is gevaren naar Manhattan. En dat zou dan weer de stamvader van de bestaande wijk Yonkers in New York moeten zijn.

Wat ik nog vergeten was te vertellen is dat Alex me onthaalde op een ontbijt bij hem thuis toen ik net was aangekomen in Nederland. Er was brood met verschillende soorten beleg. Ik nam geen risico’s met mijn eerste boterham, die ik belegde met boter en jam. Het viel me toen op dat Stephany, de vrouw van Alex, kleine roze en witte dingetjes op haar brood deed. Ik vroeg haar wat dat was en ze vertelde dat het een soort zoete anijssnoepjes waren. IK HOUD VAN ANIJS! Dus ik deed een klein beetje op brood. Ze zei dat ik er wat meer op moest doen…dus dat deed ik maar. Heerlijk! Ik begreep dat dit beleg wordt verkocht in twee soorten: roze en wit, en blauw en wit, en dat het wordt gegeten als iemand een baby heeft gekregen. Ik heb het vandaag in de supermarkt gevonden, en heb direct een doosje in mijn bagage gestopt!

Het was soms hilarisch. Kerin spreekt British, het koninklijke Engels zegt Michael. Ze spreekt bijna elke letter hoorbaar uit. Als Kerin singing zegt, hoor je op het eind van het woord bijna een k. Jonge Engelstalige kinderen schrijven soms singink.

Michael knauwt als een echte New Yorker. Het is een kortere, luiere en makkelijker soort Engels. Het klinkt harder en rauwer. Het is de taal die wij vaak op de televisie horen.

Mijn eerste dagen in New York sprak ik keurig Engels. Bijna niemand kon mij verstaan. Ik begon te knauwen en dus Amerikaans te spreken. En ja hoor, iedereen kon me vanaf dat moment verstaan.

East Amsterdam