Afsluitend

September 23, 2009 10:49

Tja, en dan begint na twee weken op maandag het gewone leven weer. Eigenlijk wel fijn, want het was toch een beetje een uitputtingslag. Zeker die laatste week als de Jobswap moet worden gecombineerd met het reilen en zeilen van een gezin. Alhowel het, met dank aan Martijn en onze oppas Alaa, heel goed is gegaan. En, ik had het voor geen goud willen missen.
 
De Jobswap was een heel bijzonder en geweldig project. En ik ben dan ook dankbaar dat ik er aan heb mogen deelnemen. Het was in de eerste plaats heel bijzonder om twee weken met Amy door te brengen. Vanaf het eerste moment dat wij elkaar zagen, klikte het en hebben we samen heel veel plezier gehad. Onze rechtssystemen zijn zo verschillend, maar we stonden beiden open om het andere systeem te doorgronden en er begrip voor te krijgen. Wellicht omdat we allebei om dezelfde reden Officier van Justitie zijn geworden.
 
Door mee te lopen met Amy, en s'ochtends in de drukke metro naar het werk te gaan, etc. kon ik ook echt deel uitmaken van de maatschappij in New York. En ook dat voelde goed.
 
En niet in de laatste plaats was het bijzonder om alle andere jobswappers te leren kennen en elkaars ervaringen uit te wisselen. Allemaal mensen met een totaal andere achtergrond, maar met één gemeenschappelijke deler: enthousiasme voor het eigen beroep. Iedereen was enthousiast over zijn eigen counterpart en iedereen was enthousiast om deel te nemen aan het project.
 
Op maandagmiddag na de twee weken jobswap heb ik s'middags meteen zitting bij de Politierechter met ongeveer 10 verschillende zaken (allemaal geweldsincidenten). Als er een huiselijke geweldszaak wordt behandeld, waarbij de man zijn ex-vrouw meeneemt om te getuigen over de mishandeling van hun dochter en haarzelf (!), moet ik de hele tijd aan Amy denken. Ik weet zeker dat ik de zaak anders, en wellicht ook beter, heb behandeld dan voor mijn Jobswap. De man is veroordeeld.
 
Want wat heeft de Jobswap mij gebracht, behoudens heel veel plezier? Ons rechtssysteem zal ik toch niet kunnen veranderen. Ik denk, dat ik met een andere blik naar mijn eigen werk kijk en vraagtekens zet bij zaken die ik altijd als normaal heb beschouwd. En als ik tot laat moet doorwerken, is het een goed gevoel te weten dat er aan de andere kant van de oceaan er iemand is die min of meer hetzelfde werk doet en bij wie de deur altijd open staat (en vice versa). 
 
Met dank aan iedereen die de Jobswap voor mij mogelijk heeft gemaakt, waaronder: BKB, het parket Amsterdam, Ruth, Amy, en uiteraard Martijn.

Drugs en Prostitutie

September 19, 2009 14:16

Wat begon als een relaxte dag met een volop babbelende Amy, eindigde op de Wallen met een Amy die te geschokt was om iets te zeggen. 
 
Vrijdag was een zittingsvrije dag. Geen zittingen maar wel een verplichte aanwezigheid van alle Officieren bij een aantal lezingen. Amy geeft een uiteenzetting van een aantal aspecten van het Amerikaanse rechtssysteem. Met name met betrekking tot het horen van getuigen.
 
We rennen om half 11 weg van de lezing, want er staat een politieboot op ons te wachten. Tjee wat lekker rustig ineens. In zo'n 45 minuten varen we in de zon naar de Oudezijds Voorburgwal. En wat ziet Amsterdam er vanaf het water toch vredig, rustig en mooi uit.
 
We hebben een gesprek met onder andere Heleen Rutgers over het Emergo Project.  Daarna heeft Amy een interview met een journalist van het Parool. Ze heeft dan nog niet zo veel van de wallen gezien. Hoe anders zal dat gesprek zijn gegaan als ze aan het einde van de dag het interview zou hebben gegeven ?!
 
Na een ontvangst op het politieburo van de Beursstraat, een fantastische film over de jaren '80 op de Zeedijk, een uitleg over de gebiedsverboden en het cameratoezicht, gaan we op pad.
 
Ik zal er kort over zijn. Amy is uitgelegd dat waarschijnlijk 80% van de prostituees niet op vrijwille basis haar werk doet. Met dat in het achterhoofd gaan we rondlopen. We (Jolanda, Heleen, Ruth, Amy, ik en twee politieagenten) gaan bij een kamerverhuurder langs. En lopen met hem bij een paar van zijn kamers langs (4-sterren en 5-sterren kamers). Ik wil er niet teveel over zeggen maar iedereen dacht er het zijne van. Amy was in ieder geval zo geschokt dat ze niets meer kon zeggen.
 
Als laatste nog met de eigenaar van een grote coffeeshopketen rondgelopen en haar onder andere het menu laten zien. Tja een heel ander Amsterdam dan dat we 's ochtends vanaf het water hebben gezien.
 
Gelukkig hebben we 's avonds nog een heel gezellig diner, waarbij Amy langzaam aan iets spraakzamer wordt.

Verwarring alom

September 17, 2009 22:34

Ik geloof dat Amy vandaag totaal onthutst in bed gaat liggen. Ik zag haar mond meerdere malen van verbazing open staan.

Het casuistiek overleg betreffende uithuisplaatsing na huiselijke geweld. Speciaal voor Amy werd tijdens het overleg door alle deelnemers Engels gesproken (waarvoor nog veel dank). What?!...., zei Amy. De burgemeester (en niet de rechter) kan besluiten dat een dader van huiselijk geweld voor minimaal 10 dagen zijn huis moet verlaten. En,... als die dader niet naar familie of vrienden kan, wordt een hotel voor hem geregeld.

Een overleg met een Kinderrechter. What?!... zei Amy. Kinderen van 12 tot 16 kunnen ook door het OM vervolgd worden.

Een uitspraak in de zaak van de moord op de oppasopa bij de basisschool in Amsterdam Zuid. What?!... zei Amy. Morgen al die camera's en fototoestellen mee de rechtzaal in. En, ... ze mogen nog filmen ook.

Een MKzitting. What?!... zei Amy. De verdachte zit te gebaren naar de getuige. De leden van de Rechtbank stellen de vragen. De getuige (tevens slachtoffer van huiselijk geweld) spreekt duidelijk niet de waarheid en de Rechtbank stelt daar niet nog 50 vragen over. Er wordt uitgebreid over de persoonlijke omstandigheden gesproken. En, de verdachte heeft geen handboeien.

Een voorgeleiding bij de RC. What?!..., zei Amy. Is dit wat in de VS "arraignment" wordt genoemd (zie mijn blog van Law &Order). Zo rustig. De verdachte zonder handboeien. Kan iemand op dit bewijs worden aangehouden en voorgeleid. Telt de auditu bewijs mee. Hoeft het verhoor niet woord voor woord te worden uitgeschreven.

Een rondleiding door het cellenblok van de Rechtbank. What?!..., zei Amy. Zijn de cellen zo klein en zonder tralies. En zitten ze daar met z'n tweeen in. Dan zit ik toch liever met 15 man in de grote cel in New York. En, ... geen handboeien.

Een wedstrijd van Ajax vanuit de commandokamer. What?!..., zei Amy. Zijn dat fans van Ajax. Maar ze kijken niet eens naar de wedstrijd. En men luistert niet naar de aanwijzingen van de suppoosten. En geen handboeien.

Ik denk dat iedereen wel kan raden wat Amy's advies na haar bezoek aan Amsterdam zal zijn. Meer handboeien !