Thuis

September 23, 2009 09:20

Ik ben net klaar met het assisteren bij de eerste geboorte die ik weer in New York meemaak, na in Nederland geweest te zijn. Er waren de gewoonlijke beperkingen van de ziekenhuispraktijk, controle, intraveneuze medicatie, spinale verdoving, enzovoorts, maar de patiënt deed het geweldig. De geboorte vond plaats terwijl ze op haar linkerzij lag, ik legde de baby direct op haar buik voor huidcontact en wachtte geduldig tot de placenta eruit kwam...eigenlijk niks anders dan ik de afgelopen 23 jaar heb gedaan, maar ik voelde me volledig verfrist. Mijn werk met Ilona gedurende de afgelopen twee weken heeft me ontzettend geholpen om de gewoonheid van de geboorte te leren waarderen. Ik heb zo'n geweldig beroep!!! Heel erg bedankt voor de ervaring, die ik mijn hele leven zal koesteren.

Huisbezoeken

September 19, 2009 15:35

Aangezien ik uit een hectische stad als NYC kom, is het voor mij moeilijk voor te stellen dat mensen op zaterdag thuis zouden zijn voor een bezoek van de verloskundige. Niets is hier minder waar. De gezinnen verwelkomden ons in hun huis om te kijken hoe het met de borstvoeding gaat, om de nieuw geborenen te wegen en gewoon om een praatje te maken over hun nieuwe ervaringen. 3 tot 6 dagen na de bevalling is de gemiddelde New Yorkse vrouw alweer druk in de weer om haar andere kinderen naar voetbaltraining te brengen; de balletlessen even tussen de was en de boodschappen door.

Dat is een verschil met New York. Vrouwen hier worden aangemoedigd om even rust te nemen en weer aan te sterken in plaats van direct maar weer volop door te gaan in de hectiek van het leven !!!! Het is een interessante benadering, alleen vraag ik me af of het in New York geaccepteerd zou worden. De meeste vrouwen zouden toch snel weer aan de gang gaan...niets wacht daar!

Welnu, tijd om afscheid te nemen en iedereen te bedanken. Deze trip is erg leuk en zeer instructief geweest. Ik neem een aantal interessante ideeën mee terug naar huis. Ik zou het wel iets rustiger aan willen doen (een goed advies aan New Yorkers in het algemeen). Ik vraag me echter af of ik me na een week nog aan het advies zou kunnen houden.

Tot ziens.

Ik zou me hier thuis kunnen voelen

September 18, 2009 12:56

Nadat we vandaag op huisbezoek waren geweest, nam Ilona me mee voor een rondleiding door het ziekenhuis. Het leek er nogal stil. Ik hoorde dat er vier vrouwen aan het bevallen waren…hetgeen bij ons een vakantiedag zou betekenen!! Het kraamcentrum (het gebouw is zelf geen onderdeel van het ziekenhuis, maar staat er vlak naast) is prachtig.

Geen monitoren, slechts een bed, een geboortestoel, een bank voor de vader en familie en uiteraard een badkamer met bad. Ergens verscholen is een kamer specifiek voor eventuele noodgevallen. (voor het geval dat!) Ik zou me hier zeker thuis kunnen voelen…omdat, vertel ik mijn bezoekers thuis, het een ideale combinatie is…je bevindt je in een ziekenhuis voor eventuele hulp, maar bevalt in een huiskamersetting.

Ilona echter, heeft het idee dat als vrouwen in een ziekenhuis bevallen ze weten dat eventuele remifentanil (specifieke pijnstillers voor bevalling) achter de hand wordt gehouden, hetgeen onbewust toch meespeelt in hun doorzettingsvermogen. Hierover bestaan verschillende opvattingen…ik vind het fijn om te weten dat bepaalde middelen tot mijn beschikking staan als de vrouwen of ik ze nodig hebben. Volgens mij ziet Ilona dit echter als een obstakel voor een “natuurlijke” bevalling. Wederom, hierover verschillen de inzichten. Het belangrijkste is dat de vrouw die bevalling krijgt die ze zich wenst. Geen oordeel geveld!

Ik heb zo meteen een interview met Business Nieuws Radio. Ik hoop alleen dat ik de juiste routebeschrijving heb. Ik maak me wel druk over de vragen zelf als ik er ben aangekomen. Gelukkig is het een radio-interview dus ziet niemand me als ik niet helemaal uit mijn woorden kom.