NYPD

September 11, 2009 05:17

Het 44ste district. Daar staat het politieburo waar Amy en ik ons 's ochtends moeten melden. We zijn een beetje te laat en een beetje bang dat we nu niet meer meemogen. Gelukkig hebben we een hele aardige, grote, echte detective bij ons. Hij heeft ons gebracht en draagt er zorg voor dat het goed met ons gaat.

Zodra je het politieburo binnenkomt, loop je tegen een hek aan. Zonder toestemming mag je dit hek absoluut niet passeren. Achter het hek is een grote, oude, houten balie. Achter de balie zitten 3 grote politieagenten waarvan je meteen weet dat daar niet mee te spotten valt.  Alles ziet er een beetje vervallen en afgebladerd uit en helemaal achterin is een grote cel te zien. Er staat 1 man achter de tralies richting de uitgang te kijken.

We mogen gelukkig snel doorlopen en al onze papieren worden gecontroleerd. Hebben wij wel alle 5 de verklaringen ondertekend? Verklaringen waarin staat dat ik onderken dat de ride along gevaarlijk kan zijn. Dat de NYPD op geen enkele wijze aansprakelijk kan worden gesteld door mij, of mijn nabestaanden (ik voel me steeds veiliger), mocht ik gewond raken of komen te overlijden. En dat ik gedurende de gehele rit een kogelvrij vest moet dragen (gelukkig maar, gezien het voorgaande).

We krijgen dan ook al snel een kogelvrij vest aan. Ik een donkerblauwe. Ik vraag me even af of het vest wel groot genoeg is, want er zijn toch nog een heleboel vitale organen onbedekt. maar voor een vrouw schijnt hij precies goed te zijn. Amy krijgt een lichtblauw kogelvrij vest, maar met een extraatje. Onder op haar kogelvrije vest staat een schietschijf geprint!



We moeten nog een tijdje wachten op onze agenten, want ze waren net bezig met de arrestatie van een man die zijn vrouw met een vuurwapen had bedreigd. Dus we wachten, en wachten in ons kogelvrije vest in de wachtruimte van het politieburo. Ook de wachtruimte is oud met 1 buro voor het opnemen van aangiften, en ook hier geen koffieautomaat.

We gaan uiteindelijk mee met een mannelijke agent (ik denk met italiaanse roots) en een vrouwelijke agente (ik denk met latijns-amerikaanse roots). De vrouwelijke agente is een kleine stoere vrouw. De mannelijke agent een stoere met tatouages (waaronder een spin op zijn arm).  Achterin de auto kan je eigenlijk nauwelijks zitten, althans je kan je benen niet kwijt. En als je zo rond rijdt en een beetje aan het kletsen bent, vergeet je eigenlijk dat je in een politieauto zit. Maar de mensen buiten op de straat vergeten dat natuurlijk niet. En hier in de Bronx zijn ze niet zo dol op de politie. Kennelijk is er hier niet zoveel respect voor de politie. Ik had dat eigenlijk wel verwacht.

Het 44ste district is het district waar ook de Rechtbank en het Openbaar Ministrie is gelegen. Er wonen bijna alleen maar Hispanics, Afro-Amerikanen en Afrikanen. Er is veel armoede en er wonen veel te veel mensen op een te kleine oppervlakte, waardoor er veel geweldadige incidenten zijn. Bovendien wordt er veel drugs gebruikt en verhandeld.

Amy heeft al een en ander over onze belevenissen opgeschreven, maar wat mij tijdens de "ride along"  opviel waren de  volgende dingen.

Als de agenten in een park een groepje jongeren (ongeveer 17 jaar) zien staan, vermoedelijk " blond" (is marihuana) te roken, zetten ze de politiauto meteen op de stoep voor ze neer. De jongeren worden vervolgens uitgebreid gecontroleerd. Waar ze wonen, wat hun schoolrooster is, en bij ongeoorloofde afwezigheid worden ze door de politie naar school gebracht.

Als je auto is gestolen, bel je de politie, en die komt naar je toe. Je hoeft dus niet eerst naar het politieburo te gaan (dat scheelt). En waarom ? Omdat de plaats van het delict tenslotte moet worden bekeken (hangen er camera's etc.) Maar ja, zoveel is er natuurlijk niet te zien.

Ook voor de aangifte van de diefstal van een telefoon komen de agenten naar het slachtoffer toe. Dit slachtoffer was echter niet zo bereidwillig. Hij wilde eigenlijk niet dat de politie buiten op straat zijn gegevens zou opnemen. Want dan kon iedereen zien dat hij met de politie aan het praten was en wat zouden ze dan wel niet van hem denken ?! Er hingen daar dan ook veel vage figuren rond. Figuren die ook zo op de wallen zouden kunnen rondlopen (en dan bedoel ik niet de prostituees, maar de verslaafden en hun dealers).

De superfan van de Yankees, van wie Amy een foto heeft geplaatst, heeft niet genoeg geld om naar een wedstrijd te gaan.

Afijn. Het was niet heel spannend (Martijn heeft zich voor niets zorgen gemaakt). Er waren geen spannende achtervolgingen ofzo. Maar ... het was wel heel interessant. En de politieagenten waren gelukkig erg aardig.

Morgen meer over de uitkiezen van juryleden ! Nu slapen want om 05:50 am worden Amy en tegelijk gebeld voor een live interview met BBC World Radio.

De Job Swap is een project van de Stichting Henry Hudson 400 in samenwerking met BKB en wordt mede mogelijk gemaakt door NY400. De wildcard actie wordt georganiseerd met Het Parool en AM New York.